Marieke & Elke, 4 september 2010
Filipijnen , Manilla 32°

Feels like home

Het is moeilijk te geloven dat we op dit moment alweer ons laatste verslag aan het schrijven zijn, op onze laatste dag in Manila. De afgelopen twee maanden waren er twee om nooit te vergeten. We hebben de Filipijnen en de Filipino's echt leren kennen, en we voelen ons hier inmiddels zo goed als thuis...

Dit is voornamelijk te danken aan de gastvrije, vriendelijke cultuur van de bewoners van dit land. Neem bijvoorbeeld afgelopen woensdag: Het Youth Hostel waar we zouden verblijven in San Pablo was dicht en toen we bij de buren om informatie gingen vragen, boden ze ons meteen onderdak aan. We werden vol gestopt met kip, bananen en fris en voor we het wisten werden we uitgenodigd voor de verjaardag van de opa van de familie waar we een echt Filipijns feestmaal meemaakten! En deze mensen waren niet de eersten: Filipino's zijn bijna allemaal ongelofelijk gastvrij en behulpzaam (met uitzondering van een handje vol taxichauffeurs en tricycle-drivers die dachten deze twee blonde toeristen wel te kunnen oplichten --> mooi niet!)

En over blond gesproken... door deze 'uitzonderlijke' haarkleur zijn ons deze zomer vele hilarische dingen overkomen. Wisten jullie bijvoorbeeld dat Marieke het evenbeeld is van Britney Spears and dat elke precies op Taylor Swift lijkt? En tientallen mensen hebben bovendien bevestigd dat we net barbies zijn.. Mensen nemen ook graag wat van ons mee naar huis. Zo zijn we op ontelbaar onbekende camera's terug te vinden ("Can I take your picture, as a souvenir?" en vond iemand het zelfs leuk om een haar uit Elkes hoofd te trekken..! Deze en nog veel meer komische momenten ("Here's your ticket, you're beautiful!" hebben ons doen beseffen hoe multicultureel Nederland is, en hoe de Filipijnen dat juist niet is: Wij vallen hier altijd en overal op en worden constant speciaal behandeld, omdat we hier als toerist worden herkend. In Nederland kan iemand van de andere kant van de wereld je voorbij lopen en je hebt het gewoonweg niet door.

Dat we opvallen betekent echter niet dat we ons onveilig voelen: werkelijk iedereen groet ons en zwaait, maar wel op een leuk en enthousiaste manier, zonder ons te intimideren. Voorafgaand aan onze reis hebben we ontelbare waarschuwingen gehad over alles dat hier gevaarlijk zou zijn (en dat was veel!) en eenmaal reizend vond iedereen die ons ontmoette het ongelofelijk dat we dit met z'n tweeen deden: "so dangerous"! Maar dit hebben we gelukkig nooit hoeven ervaren, alles is onvoorstelbaar goed gegaan. De gijzeling van toeristen in Manila vorige week was echter wel even schrikken (zijn jullie geschrokken van het nieuws? No need, wij waren ver weg van de grote stad.). Voor het eerst leek het zo dichtbij! We zijn echter heeeel erg blij dat dit pas tijdens onze laatste week is gebeurd, want het had meteen invloed op ons reisgedrag, wat veel voorzichtiger werd. Of dat terecht is zullen we nooit weten, maar wat we wel weten is dat we na een vlekkeloze reis morgen (als het goed is...) veilig in Nederland aankomen. We hebben dingen gedaan en plekken gezien die we, als we naar alle waarschuwingen hadden geluisterd, nooit hadden gezien of ervaren. Achteraf zijn deze momenten niet meer uit onze reis weg te denken, en hebben onze reis gemaakt tot wat het is!

Helemaaaaal vlekkeloos is de reis overigens op het laatst toch niet gebleken. Tijdens onze laatste twee dagen in Manila hebben we het nog klaargespeeld om weer iets heel nieuws te beleven: een bezoek aan de ER van het ziekenhuis. Geen reden voor paniek, het is allemaal goed gekomen, maar een kapotte blaar en vervolgens een duik in de rivier van Pagsanjan bleek voor Marieke toch niet zo'n goed idee. Gevolg: "yes, it's infected, the wound will be cut open and drained". Klinkt allemaal enger dan het was, maar het was sowieso niet de avond op de bank die we gepland hadden! Maar ach, we hebben hier geleerd altijd dingen positief in te zien dus.. we zijn blij dat die dure vaccinaties voorafgaand aan de reis nog ergens goed voor waren: geen Tetanus voor Marieke!

Naast deze kleine misstap was onze laatste week in de Filipijnen een waardige afsluiting. Na bij de Magnyan Tribe te zijn weggegaan hebben we genoten van verschillende highlights, zoals een overnachting in een oud spaans koloniaal gasthuis in Taal Town, Taal Lake en Taal Volcano (een vulkaan midden in een meer), een boottocht naar de Pagsanjan Falls (of nouja, tot halverwegen omdat we zo slim waren om te weinig geld mee te nemen, haha!), een geweldige en intensieve klimtocht op Mount Banahaw, en een duik in het heilige en helende water onder aan dezelfde berg. Mount Banahaw was een hele speciale ervaring, omdat het een plek is die voor Filipijnen als 'Het Jeruzalem van de Filipijnen' wordt gezien, zoals de locals ons vertelden. Filipino's gaan naar deze plek in plaats van naar het echte Jeruzalem, omdat ze voor dit laatste geen geld hebben.
Onze reis sluiten we vanavond af zoals we hem begonnen zijn: gezellig eten (want dat doen echte Filipino's toch het allerliefste!) met de studenten van AIESEC die we inmiddels goed hebben leren kennen.

Onze backpacks zijn gepakt, onze tickets liggen klaar en morgen zullen we er toch echt aan toe moeten geven, ook al willen we dat eigenlijk nog helemaal niet: we gaan weg uit de Filipijnen en onze reis als Ambassadeurs van AIESEC zit erop. Het voelt gek en we bevatten het nog niet helemaal, net als we twee maanden geleden niet beseften dat we echt hierheen gingen. We zijn gewend geraakt aan het leven en reizen in de mooie Filipijnen. Een prachtig, veelzijdig en gastvrij land waar we over 5 a 10 jaar graag naar terug willen keren...

Liefs,
Elke & Marieke

Elke en Marieke in Filipijnen bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl